Σε μια στροφή του καρουζέλ – Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου

Σε μια στροφή του καρουζέλ

∗∗∗∗∗

Ένα καρουζέλ, μια τυχαία συνάντηση και το νήμα της ζωής αρχίζει να ξετυλίγεται δειλά-δειλά για τον Μιχαήλ Άγγελο και τη Φωτεινή, υφαίνοντας μια δυνατή σχέση μπλεγμένη με πόνο και αγάπη μαζί. Έρωτας, ευτυχία, μοναξιά και απόγνωση, μεταμορφώνουν την καρδιά τους σ’ ένα λουκέτο δίχως κλειδί. Θα μπορούσε άραγε η καρδιά να ξεκλειδώσει και να αγαπήσει ξανά; Ίσως όλα να μπορούσαν να αλλάξουν σε μια στροφή του καρουζέλ…

Συγγραφέας: Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου

Εκδότης: Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου

Επιμελητής: Θεοφορία Κινικλή

ISBN: 978-9963-271-23-8

Μέγεθος: 14 Χ 21

Σελίδες: 368

Είδος εξωφύλλου: Μαλακό

Έτος έκδοσης: 2016

Κατηγορία/είδος: πεζογραφία (μυθιστόρημα)

Το μυθιστόρημα  κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου παγκύπρια σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Για ηλεκτρονικές παραγγελίες:

Η Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου το 1968. Σπούδασε ψυχολογία και εργάζεται στον χώρο της υγείας με νεογέννητα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δυο παιδιών. Το 2014 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα: «Τα Τσαλακωμένα Φτερά της Πεταλούδας» από τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου. Το 2016 κυκλοφόρησε και πάλι από τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου το δεύτερο μυθιστόρημά της: «Σε μια Στροφή του Καρουζέλ» και το 2019 το τρίτο της μυθιστόρημα: «Πινελιές ονείρου».

Για επικοινωνία με τη συγγραφέα:

Παρουσίαση του βιβλίου

Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου, Σε μια στροφή του καρουζέλ,

Λευκωσία, Ηλίας Επιφανίου, 2016

 

«Η παρουσία των άλλων ως κοινωνικές διαστάσεις».

Κυρίες και κύριοι, φίλοι κι αναγνώστες της Έλενας αλλά και στενά αγαπημένοι της οικογένειάς της.

Η αποψινή βραδιά για όλους μας ξεχωριστή, γιατί τα χέρια μας ζεσταίνονται από το 2ο βιβλίο της Έλενας και πάλι από τις εκδόσεις Ηλία Επιφανίου, ο οποίος έμπρακτα δηλώνει την αγάπη του για το βιβλίο και συμβάλει στην πνευματικότητα του ημικατεχόμενου τόπου μας αγνοώντας τις δύσκολες κοινωνικο-οικονομικές δυσκολίες του καιρού μας.

Το εξώφυλλο λιτό συνάδει με τον τίτλο «Σε μια στροφή του καρουζέλ». Και στα αχνά του φωτάκια της εικόνας δηλώνει το επιμελημένο, καλαίσθητο, και φροντισμένο της έκδοσης.

Το παιγνίδι του καρουζέλ συνοδευμένο από την χαρακτηριστική μουσική του, είναι σ’ όλους μας όχι μόνο γνωστό αλλά και πολύ οικείο. Κι αυτό γιατί όχι μόνο παίξατε παιδιά μαζί του στο λούνα παρκ, αλλά το είχαμε ή κι έχουμε ακόμα αρκετοί ως αγαπημένο μπιμπελό στο σπίτι μας.

Κι όπως ξεκινά το στριφογύρισμα του καρουζέλ στα θελκτικά του λούνα παρκ πολύχρωμα φώτα ή στο σπίτι μας όταν το κουρδίζουμε για να ευχαριστηθούμε τη θέαση και την ιδιόμορφη μουσική του, ή να σπάσουμε τη μονοτονία, έτσι ξεκινά και το ταξίδι ανάγνωσης γυρνώντας τις σελίδες του βιβλίου της Έλενας.

Απ’ την αφιέρωση της «σ’ όλους όσους κατάφεραν να ξεκλειδώσουν το λουκέτο της καρδιάς τους», ο αναγνώστης όχι μόνο νιώθει τη συγγραφέα συνταξιδιώτη του, αλλά και τη θαλπωρή που μπορεί να μας προσφέρει η ψυχή της, αφού έχει σπουδάσει ψυχολογία. Αυτό τη βοηθά να κτίσει ανθρώπινους, της διπλανής πόρτας χαρακτήρες. Στην επόμενη σελίδα αποκαλύπτει την ευγένεια της που πηγάζει απ’ την διαπαιδαγώγηση των αξιέπαινων γονιών της κ. Λάκη και κ. Άννα Μακρυγιάννη, και με τη φράση «ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους αναγνώστες» ολοκληρώνει την αρχοντιά της ψυχής της με τις εισαγωγικές της σελίδες.

Στη συνέχεια θα σας εκθέσω με ποιο τρόπο συμπλέκονται αλλά και ανατρέπονται οι «άλλοι» συνάνθρωποι και δικοί μας. Πώς γίνονται απ ΄την πένα της Έλενας κοινωνικές οντότητες, διαστάσεις αλλά και σπονδυλικές στήλες στου κάθε ανθρώπου την πορεία, όπως ακριβώς γυρίζει και το καρουζέλ σ’ ένα παιγνίδι κύκλων. Η ζωή της κάθε ανθρώπινης προσωπικότητας σε κύκλους που την περικυκλώνουν τα ανάλογα γεγονότα της, – τ’ αλογάκια- σκύβουν το κεφάλι, ή καλπάζουν με σηκωμένο το κεφάλι , και τη χαίτη-αυχένα. Μ’ αυτή τη φιλοσοφική παραλλήληση η συγγραφέας μας έχει ως άξονα της συγγραφικής της σκέψης το καρουζέλ, το οποίο συναντάμε σε διάφορες βιωματικές στιγμές και «μορφές» αλλά και καταστάσεις στην εξέλιξη της πλοκής. Επίσης γίνεται και σημείο-τόπος συνάντησης μα και αναφοράς των χαρακτήρων που στυλοβατούν τη μυθιστορία της.

Ανοίγοντας τη σκέψη μου καθώς διάβαζα καταστάλαξα στην άποψη πως η συγγραφέας έκτισε την όλη μυθιστορηματική της οδό στην εξής στοχαστική –προφανή σύλληψη: πως ο κεντρικός στύλος του καρουζέλ είναι η ίδια η ζωή, τ ΄άλογα τα γεγονότα, οι καταστάσεις οι ενέργειες της. Oι αναβάτες άνθρωποι οι οποίοι στις στροφές του αντιμετωπίζουν τα διάφορα σκαμπανεβάσματα, δυσκολίες, ταλαιπωρίες, δυσάρεστα, ευχάριστα, δάκρυα, γέλια, χαρές , λύπες μα και εκπλήξεις. Ο ινδός ποιητής Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ λέει πως «η ζωή είναι μια έκπληξη γι’ αυτό κι αξίζει να τη ζήσεις». Αυτό ξεδιπλώνει με τον δικό της συγγραφικό τρόπο η Έλενα: « τα αλογάκια άρχισαν να γυρίζουν ξανά. Σε πολύ λίγο η μουσική ξανάρχισε, το ίδιο κι ο χορός των αλόγων. Τι όμορφα και περήφανα που ήταν! Έτσι ήταν κάποτε και εκείνη!» (σελ.15)

Το σκηνικό της μοτίβο ξεκινά απ’ τη Γεροσκήπου, ακολουθεί το Παραλίμνι-Αγ. Νάπα για να ανοιχθεί στο νησί της Κεφαλονιάς, Αθήνα, το Κοιλάνι για να τιμήσει το σύζυγό της και τους γονείς του, και μετά στην Ευρώπη, Βαρκελώνη, Ρώμη, συνιστώντας τις διάφορες εναλλαγές της ζωής στις στροφές του καρουζέλ.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 3 μέρη και αυτό το κάνει πιο ευανάγνωστο, ευσυνόητο, γλαφυρό, επεκτείνοντας το σε ζωηρό ενδιαφέρον, ώστε να μην μπορείς να τ’ αφήσεις απ’ τα χέρια σου.

Τα κοινωνικά κυπριακά δεδομένα ανοίγονται κι αποτυπώνονται μέσα στον χρόνο, ο οποίος σύμφωνα με τον Άλμπερτ Καμύ συνιστά αναπόσπαστο τμήμα της ανθρώπινης πορείας και πολλές φορές γίνεται άσπονδος εχθρός του αφού είναι προσαρμοσμένος στις στροφές του καρουζέλ και αφού τα σκοινιά των γεγονότων του σηκώνουν το κεφάλι ή τον αναγκάζουν να το σκύβει στη ματαιότητα.

Οι χαρακτήρες εμπλέκονται σε τούτα τα κυπριακά κοινωνικά δεδομένα, με ετικέτες πρωταγωνιστών αλλά και δευτεραγωνιστών αλλά και των «άλλων», όπως εξελίσσονται τα δρώμενα στα στριφογυρίσματα του καρουζέλ, με ζωντανές περιγραφές. Τούτες αποπνέουν τους άρτια σκιαγραφημένους χαρακτήρες, οι οποίοι συνθέτουν με αρετές, πάθη, αδυναμίες, ενοχές , δυναμισμό τον μυθιστορηματικό καμβά της πλοκής.

Θαρρώ πως 1ος πυλώνας της μυθιστοριογραφίας, που η συγγραφέας προτείνει περιγράφοντας την κυπριακή εποχή της προηγούμενης γενιάς (των παππούδων μας) είναι η οικογένεια. Μια οικογένεια δεμένη στα «πρέπει» του τάχα καθωσπρεπισμού αλλά και στα εγωιστικά «θέλω» κάποιων, αδιαφορώντας για τους πόθους τα όνειρα του άλλου κι ας είναι και το παιδί τους. Οικογενειακά περιβάλλοντα «φυλακές» που με το γύρισμα του αιώνα ξεκλείδωσαν κι ελευθέρωσαν τα μέλη τους. Σ’ αυτή την επιτυχή κατηγοριοποίηση της κοινωνίας βασικός συντελεστής παραμένει ο άνθρωπος ο οποίος αδυνατεί να αντιδράσει όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί σέβεται τις «αρχές» τα ήθη και τα έθιμα της εποχής του. Συντηρεί τις ρίζες που μπορεί όχι μόνο να αναζητηθούν και μελετηθούν από τυχόν κοινωνιολόγους αλλά κι από τις σημερινές νεανικές κυπριακές υπάρξεις για να μάθουν τη γραμμή της κοινωνικής τους προέλευσης, εξέλιξης και προορισμό. Ακόμα για να σεβαστούν την ελευθερία που σήμερα απολαμβάνουν, μα και την κατανόηση που δείχνουν οι σημερινοί γονείς.

Η δυναμική παρουσία των «άλλων» με ακραία τραγικότητα και ωμότητα προβάλλεται ώστε να διατηρηθεί η ελπίδα και η αισιοδοξία για το μέλλον. Η φοβική κρίση που καταλαμβάνει την πρωταγωνίστρια της ιστορίας Φωτεινή, θα της αποκαλύψει ταυτόχρονα το παράλογο της ζωής σε μια στροφή του καρουζέλ μα και συγχρόνως την αφοπλιστική ανατροπή και το ανεξήγητο της ελπίδας και αισιοδοξίας που συμβαίνει στο κλάσμα του χρόνου και την κοινωνική αλληλεπίδραση της αλλαγής, την απογοήτευση και τη ψευδαίσθηση των ονείρων της. Οι αρνητικές αποχρώσεις του χρόνου εντοπίζονται στο «χαμένο» της χρόνο κι ας μην έχει σταματήσει να επισκέπτεται και να ατενίζει τις στροφές του καρουζέλ μα και την απόφασή της να γίνει συλλέκτρια των μικρογραφιών του. Ο χαμένος χρόνος αναφέρεται στο διάστημα εκείνο κατά το οποίο η Φωτεινή αφήνεται στην τύφλωση του φόβου της. Των ενοχών της που την παραλύουν και τη μετατρέπουν σε μια ύπαρξη ανίκανη ν’ αντιδράσει και να επαναστατήσει και να κατορθώσει την ανατροπή. Υποτάσσεται σε ανούσιες κοινωνικές συμβάσεις. Εδώ η Έλενα μου θύμισε το θεατρικό έργο του Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάντ Άλμπα σελίδα 154 «…έσμιγαν οι στάλες της βροχής με εκείνες από τα δάκρυά της και ξέπλεναν βαθιές πληγές. Και έμοιαζε όλο αυτό σαν ιεροτελεστία, βάλσαμο στην κουρασμένη της ψυχή».

Το μέλημα της συγγραφέως είναι ν’ αποδώσει με ακρίβεια και με όλους τους λογοτεχνικούς τρόπους τη δομή της κυπριακής κοινωνίας. Τις πληροφορίες για τον τρόπο ζωής, τις κυπριακές συνήθειες των ανθρώπων, πως συμπεριφέρονται πως απ’ τους «άλλους- γείτονες» γίνονται δικοί και συμπαραστάτες, συμπάσχοντες, συντρέχοντες. Η συναλλαγή με τους άλλους, γίνεται τάση που επιτείνει την περίπτωση που τα συμβάντα στις στροφές του καρουζέλ κρίνοντας απόλυτα σημαντικά, καταλυτικά για την εξέλιξη της ιστορίας. Το παρελθόν όμως κι ας έχει κατασπαταληθεί μετατρέπεται κι ανατρέπεται σε κάποια αναπάντεχη στροφή , στη στροφή του καρουζέλ που με τους «άλλους» συμπαίχτες καταλαμβάνουν σημαντικό τμήμα της ζωής. Γίνονται σημαντικές υπαρξιακές παρουσίες αυθεντικές χωρίς υποκριτικές συμπεριφορές. Έτσι στο παιγνίδι του καρουζέλ ο χαμένος χρόνος μεταποιείται σε κερδισμένο με τα συστατικά της ξεγνοιασιάς της χαράς, της εμπιστοσύνης, της ευδαιμονίας και γιατί όχι και της ευτυχίας. Οι μικροχαρές της ζωής βελτιώνουν και αναβαθμίζουν την καθημερινότητα και συνιστούν βελτιωμένη κατάσταση στον αγώνα του εφικτού και στην αναβάθμιση του παρόντος. Στην αναθεώρηση και αναδιοργάνωση της ζωής. (Σελίδα 113 τελευταία παράγραφο). «Εκείνη τη μέρα, χωρίς η ίδια να το είχε συνειδητοποιήσει, ούτε καν αντιληφθεί, ίσως και να είχε τοποθετήσει εκείνο το πρώτο λιθαράκι, που δεν ήταν άλλο από τον δρόμο προς την εσωτερική αναζήτηση, την ψυχική δύναμη, την αλλαγή και τη θέληση για ζωή…»

Η στέρηση, η μοναξιά, οι απαγορεύσεις, σε κάνουν να αντιμετωπίσεις ξεκάθαρα τον εαυτό σου και τις σχέσεις με τους άλλους και τη ζωή κι ας βρίσκεσαι μηχανικά και τυπικά σ’ ένα αλογάκι του καρουζέλ. Τα εξωτερικά γεγονότα οδηγούν στη συλλογιστική εστίαση και η τυπικά μοναχική Φωτεινή μέσα από την παρουσία των «άλλων» βρίσκει το νόημα της ελπίδας, της προσδοκίας του μέλλοντος, την έννοια του Θεού, την απώλεια και τον θάνατο, την κοινή μοίρα των ανθρώπων, μα και τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης έτσι σε μια στροφή του καρουζέλ.

Με αιτία την ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνεί ή να φανερώνει δια του λόγου την παρουσία του αναπτύσσεται το υπέροχο αίσθημα κοινωνικής δομής της φιλίας. Σ’ αυτή τη φιλική κατάσταση που συγκροτείται από μεγάλες στιγμές δοσίματος, η προσφορά αλλά και η κοινωνική ευαισθησία για τη δημιουργία της συμπαράστασης αλλά και συμβίωσης θα γίνουν λιμάνια και ανάσες και συμπάσχουσας παρουσίας των «άλλων». Σ αυτό το σκηνικό θα κληθεί η Φωτεινή να δράσει διαδραστικά, και επώνυμα παραμερίζοντας φόβους κι αναστολές . Με πρόσήμο τη φιλία ο χαρακτήρας της Φωτεινής θα μεταλλαχτεί και στο καρουζέλ της ζωής ,τόσο διαφορετικά, και άλλο τόσο διεξοδικά αφομοιώνοντας και διαγράφοντας τους τάχα κανόνες. Η μετάλλαξη και αλλαγή θα γίνει σταδιακά και διαπιστώνοντας, πως βρίσκεται ανάμεσα στους άλλους οι οποίοι της ανοίγουν αγκαλιά κατανόηση και που το ενδιαφέρον τους είναι η χαρά κι ευτυχία της. (Σελ. 281-282 ) «Κι ήθελε τόσο πολύ να της χαρίσει όσο φως κατάφερε να μαζέψει στη δική του καρδιά».

Επανερχόμενη θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα τη σύλληψη της συγγραφέως αλλά κι ο τρόπος που μυθιστορηματικά χρησιμοποιεί το καρουζέλ, το εικονοποιεί και το διασκορπά σ’ όλο το βιβλίο. Τους πυλώνες της κυπριακής κοινωνίας που έκτισε ή δόμησε τους χαρακτήρες που υφαίνουν τη ζωή, οικογένεια, φιλία, γονείς, γείτονες, δασκάλους, κι όλα να πηγάζουν απ’ τον μοναδικό πυλώνα στυλοβάτη του καρουζέλ: την αγάπη.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μιλήσεις ή να γράψεις σε ζώσα συνείδηση, για την ίδια την ακαταλαβίστικη ασύνορη, απρόβλεπτη, ζωή στις στροφές του καρουζέλ και πιότερο για την αξιολογότερη έννοιας της την αγάπη. Αυτή που δίνει το νόημα της ύπαρξης κι η Έλενα έχει ιδιόμόρφο ταλέντο με μια ηρεμία γνώσης πάνω σε τούτη τη λέξη. Το πεδίο της ανάγεται όχι σε θεωρητικολογίες αλλά με συγκεκριμένες μοναδικές πράξεις τόσο στις διαστάσεις του έρωτα, όσο κι στη φιλία, στην εργασία, στην παρουσία των άλλων κι άλλο τόσο ανάμεσα στα πρόσωπά που δομούν την οικογένεια. Με λίγα λόγια η άπλετη, ασύνορη έκταση της αγάπης αποκτά και μια άλλης αμιγώς γραφική μα και ρεαλιστική διάσταση, όταν συλλαμβάνεται και γίνεται τεκμήριο σε κάθε στροφή του καρουζέλ. Αναφέρεται στην απεικόνιση της και την παραστατική έννοια της μεγαλύτερης αξίας και ανθρώπινου δώρου και θεϊκής δωρεάς όπου θα συναντηθούν οι πρωταγωνιστικοί της ιστορίας χαρακτήρες Φωτεινή Μιχαήλ Άγγελος, Νέστορας Αγάπη αλλά και Αθηνάς Ρογήρου σε μια δυνατή της όμως απόχρωση. Σελ. 355 «Τι όμορφο πράγμα που είναι η αγάπη! Σαν λουλούδι ένιωσε να ανθίζει και να μοσχοβολά. Μπορεί η αγάπη να γιατρέψει τις πληγές; Η αληθινή αγάπη όλα τα μπορεί. Μας το λέει κι ο Απ. Παύλος στην «Προς Κορινθίους επιστολή στον Ύμνο της αγάπης».

Στο βιβλίο της Έλενας ο πυλώνας της αγάπης δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά παραστατικές πράξεις συμπόνιας και αλληλοβοήθειας κατάθεση ταπεινότητας, κοινωνικής διακονίας, όταν έχει να κάνει με παιδιά ή ηλικιωμένους, κατάθεση αυτοθυσίας ασκητικής πορείας στην κοινωνική εμπλοκή με τους «άλλους» αντλώντας και για το παρόν και για το μέλλον τη μελωδία της ευτυχίας. Η αυτάρκεια της αγάπης είναι τέτοια που γίνεται στάση ζωής και γραμμή δημιουργίας έξω απ’ τα κανονιστικά σχήματα που επιβάλλονται. Τρόποι, που δίνουν σημαντικές αισθητικές υπερασπίσεις και εμβαθύνσεις στις δυσκολίες. Εγκαθιδρύει τον ουσιαστικό διάλογο με τους άλλους μα προπάντων με τον άλλο τον μοναδικό της ζωής μας, άντρα, σύζυγο, σύντροφο. Η γραφή της Έλενας μας αποδεικνύει πως στο κυπριακό περιβάλλον δεν υπάρχουν λουκέτα αγάπης. Αντίθετα φτεροκοπά, αγκαλιάζει, άπλετα προσφέρει και δίνει νόημα και ουσία σ’ όλες τις στροφές του καρουζέλ.

Δεν θα μπορούσα να κλείσω την αποψινή μας ενδοσκόπηση στο βιβλίο της Έλενας χωρίς να ενθυμηθούμε γιατί πρέπει να θυμόμαστε. Από την ιστορία της Έλενας Μακρυγιάννη Βρυωνίδου δεν θα μπορούσε να λείπει η ιστορική μας μνήμη. Έτσι στην πλοκή του μυθιστορήματός της και στην αλήθεια των προσώπων της δεν λείπει η αναφορά της στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ και η μεγάλη πληγή της εισβολής και της κατοχής του 74, ο ημικατεχόμενος τόπος μας. Για αυτό στου καρουζέλ τη μουσική και η ενθύμηση του «καρτερούμεν»! Στα σκυμμένα αλογάκια, οι πρόσφυγες και αγνοούμενοι συμπατριώτες μας και τα ανασηκωμένα αλογάκια οι εγκλωβισμένοι μας. Και εμείς να μην τους ξεχνούμε!

Μαρία Περατικού Κοκαράκη

 

Απόψεις και κριτικές για το βιβλίο


Κάθισα κι εγώ στο παγκάκι απέναντι από το καρουζέλ. Κι αντίκρισα αυτούς που ανέβηκαν στην πλάτη των ψεύτικων αλόγων.

Και είδα…

Εκείνη που αφέθηκε στη δεδομένη βόλτα της. Την άχαρη και τη σκληρή, που βίαια την κράταγε στον κύκλο της ζωής της…

Εκείνον που αφέθηκε στη λάμψη της χαράς. Μα ξάφνου τα φώτα έσβησαν και έγινε η βόλτα σκοτεινή, ανύπαρκτη η θέληση να συνοδεύει το θλιβερό ταξίδι…

Δύο επιβάτες άγνωστοι. Δύο ψυχές χωρίς κλειδί για της αγάπης το λουκέτο.

Πάνω – κάτω σταθερά του καθενός το άλογο…

Τικ- τακ χωρίς ρυθμό, ανούσια να πάλλονται οι καρδιές τους…

Κι όμως…

Όσο εγώ, ο παρατηρητής, πονούσα για τους δύο επιβάτες, είδα να ξεχύνονται από το καρουζέλ εικόνες φωτεινές, μυρωδιές, λέξεις που τρυφερά ενώθηκαν, αισθήματα να ζωντανεύουν…

Δυο χέρια έσμιξαν και κράτησε σφιχτά το ένα το άλλο. Αυτό το δέσιμο ήταν που έφερε ξανά το τόσο φως;

Δεν είμαι σίγουρη. Ήταν που οι επιβάτες χάθηκαν από τα μάτια μου για λίγο. Εκεί… σε μια στροφή του καρουζέλ…

Έλενά μου, μπράβο σου!

ΘΑΛΕΙΑ ΚΟΥΝΟΥΝΗ ΠΟΛΥΒΙΟΥ

 

*

 

Η συγγραφέας περίτεχνα δημιουργεί με τη φαντασία της ένα υπέροχο μύθο με πρωταγωνιστές διαλεκτούς ήρωες της διπλανής πόρτας, ανθρώπους που γνωρίζουμε συχνά στην καθημερινότητά μας. Ανθρώπους σκληρούς, αλλά και γενναιόδωρους, δυνατούς αλλά και νικημένους, ανθρώπους που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν μια διέξοδο απ’ τα οδυνηρά αδιέξοδα που έριξε στο δρόμο τους η ζωή. Ποιος είναι ο δυνατός και ποιος ο αδύνατος κρίκος; Αυτό θα φανεί σίγουρα στην πορεία! Εκείνο που μετρά είναι το να αντιλαμβάνεται κανείς, ότι αυτό που οφείλει να κάνει είναι να χαράζει τη δικιά του πορεία στη ζωή χρησιμοποιώντας τα δικά του πρότυπα όσο θα γεμίζει την ψυχή του με άπλετο φως.

Ένα καρουζέλ, μια τυχαία συνάντηση και το νήμα της ζωής αρχίζει να ξετυλίγεται μπλεγμένο με πόνο και αγάπη μαζί…

Η Έλενα περιγράφει με δεξιοτεχνία την αγάπη και τον έρωτα που όλοι ξέρουμε πως είναι ίσως και ο μόνος τρόπος για να φτιάξει κανείς ένα κόσμο γεμάτο αλήθεια καθώς υφαίνουμε όνειρα φτιαγμένα απ’ του κάθε ενός από εμάς τα υλικά. Τα παιχνίδια της μοίρας ή ακόμα και η τύχη στην ιστορία της, συνωμοτούν με ένα δικό τους κώδικα σε μια προσπάθεια να ξεκλειδώσουν ένα “λουκέτο” χωρίς κλειδί. Έντονο φλερτ ανάμεσα στη ζωή, τις ανατροπές και τα τερτίπια της… Κι όλα φυσικά περιστρέφονται γύρω από μια σειρά από γεγονότα, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί με υπέροχες εικόνες και τον έντεχνο λόγο της σε όλους εμάς την αγωνία για την εξέλιξη του έργου της…

Ίσως όλα να μπορούσαν να αλλάξουν σε μια στροφή του καρουζέλ…ίσως πάλι όχι!

Έλενα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για το υπέροχο ταξίδι και σου εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα!

ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΜΑΡΙΑ

 

*

 

Μια γυναίκα που κλείδωσε το λουκέτο της καρδιά της, πετώντας το κλειδί. Έχει άραγε πιθανότητες να αλλάξει τα δεδομένα που έχει καταχωρημένα στο υποσυνείδητο της; Θα βρει τη θέληση να προχωρήσει με νέες βάσεις, όπως η πίστη στον εαυτό και γιατί όχι, να πιστέψει ξανά στον έρωτα;

Ένας άντρας που βίωσε μια σκληρή πραγματικότητα, χάνοντας σε μια στροφή της ζωής όλα τα όνειρα του, που κλείδωσε τη καρδιά του πετώντας το κλειδί, αποφασίζοντας πως εκεί ακριβώς σ΄αυτή την στροφή, έχασε ό,τι απέμεινε ζωντανό μέσα του. Έχει άραγε πιθανότητες να αλλάξει η ρότα της ζωής του;

Είναι η ζωή αξιόπιστος χρεώστης;

Ένα ευαίσθητο μυθιστόρημα που αγγίζει την αλήθεια, που ξετυλίγει σιγά σιγά σκέψεις και όνειρα, πως κάποια στιγμή σε μια στροφή του καρουζέλ, αυτά τα αλογάκια θα αποκτήσουν ξαφνικά ζωή και θα τρέξουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, … να κατακτήσουν τη ζωή κι αυτά που τους χρωστάει.

Έλενα μου συγχαρητήρια, εύχομαι να ναι καλοτάξιδο, να αγαπηθεί και να αγγίξει τις ευαίσθητες ψυχές των ανθρώπων!!

ΜΑΡΙΑ ΠΕΤΤΑ

 

*

 

Ξενύχτησα ψες… Ο Μιχαήλ Άγγελος και η Φωτεινή με κράτησαν ξύπνια, ούτε ενέσεις καφεΐνης να μου έκαναν! Το «σε μια στροφή του καρουζέλ» της Έλενας Μακρυγιάννη Βρυωνίδου είναι ένα πολύ γλυκό βιβλίο γεμάτο συναισθήματα και όμορφες εικόνες. Διαδραματίζεται στην Κύπρο και συγκεκριμένα στο Παραλίμνι αλλά έχει αναφορές και στην όμορφη Κεφαλονιά καθώς και στο χωριό που ζω τα τελευταία 14 χρόνια, την Γεροσκήπου. Είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω αλλά σίγουρα δεν θα είναι και το τελευταίο.

Μέσα από τις σελίδες του «καρουζέλ» παρακολουθούμε τις ιστορίες δυο ηρώων, της Φωτεινής και του Μιχαήλ Άγγελου. Τα δυο αυτά πλάσματα βρέθηκαν τυχαία στο αγαπημένο και για τους δυο σημείο, στο λούνα παρκ της περιοχής τους. Αυτή η συνάντηση θα γίνει η αιτία να γεννηθεί μια δυνατή σχέση ανάμεσα τους γεμάτη αγάπη και πόνο. Το είδος της σχέσης που γεννιέται δεν θα σας το αναφέρω γιατί πρέπει να το ανακαλύψετε μόνοι σας. Η Φωτεινή και ο Μιχαήλ Άγγελος είναι δυο πολύ πονεμένοι άνθρωποι που έζησαν πολύ διαφορετικές ζωές ο καθένας. Η Φωτεινή μεγάλωσε σε μια οικογένεια χωρίς αγάπη κάτι που την ώθησε να προσπαθήσει να ξεφύγει και να ψάξει την αγάπη στο λάθος άτομο. Από την άλλη ο Μιχαήλ Άγγελος μεγάλωσε με πολλή αγάπη και είχε την τύχη να ζήσει τον πιο μεγάλο έρωτα αλλά και την ατυχία να τον χάσει. Όταν τα δυο αυτά πλάσματα συναντιόνται είναι γεμάτα πόνο αλλά και διψασμένα για αγάπη. Άραγε θα την βρει ο ένας στον άλλο; Θα μπορέσουν να ξεπεράσουν την θλίψη τους και να προχωρήσουν την ζωή τους; Δεν θα προδώσω άλλα πράγματα από την πλοκή… θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας βουτώντας στις σελίδες της Έλενας.

Το πρώτο πράγμα που σε τραβά στο βιβλίο είναι το πολύ όμορφο εξώφυλλο που ταιριάζει απόλυτα με τον τίτλο. Το λαμπερό και γεμάτο χρώματα καρουζέλ σε καλεί για μια βόλτα ονειρική. Η γραφή της συγγραφέως είναι απλή αλλά λυρική με όμορφες περιγραφές και διαλόγους. Οι ήρωες είναι συμπαθείς, ταυτίζεσαι μαζί τους, θέλεις να βγουν από τον πόνο τους και να βρουν επιτέλους την παντοτινή χαρά. Ακόμη και οι δευτερεύοντες ρόλοι είναι όμορφα δομημένοι και ανθρώπινα δοσμένοι και προσθέτουν βάθος στην πλοκή του βιβλίου. Η ιστορία είναι πολύ γλυκιά με πολλά μηνύματα και μια νότα αισιοδοξίας.

Σας παροτρύνω να διαβάσετε το βιβλίο, θα νιώσετε οικεία με τους ήρωες, θα κλάψετε και θα γελάσετε μαζί τους, θα ταξιδέψετε και θα ερωτευτείτε. Μου πήρε μόνο λίγες ώρες να το διαβάσω γιατί με τραβούσε σαν μαγνήτης. Ήθελα να μάθω για την μοίρα των ηρώων, προσευχόμουν για ένα ευτυχές τέλος για αυτούς, έγινα συνοδοιπόρος τους, ένιωθα τα όποια συναισθήματα τους! Αυτό ακριβώς είναι και η επιτυχία για έναν συγγραφέα, να σου γεννήσει αυτή την σύμπνοια για τους ήρωες του. Η Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου τα κατάφερε και με το παραπάνω! Δεν θα σας ζαλίσω άλλο. Θα αφήσω την πένα της συγγραφέως να μιλήσει…

«Λένε πως ο καθένας φτιάχνει την μοίρα του μόνος του. Έτσι είναι άραγε; Ακόμη δεν είχε καταλήξει στο συμπέρασμα. Έκλινε περισσότερο προς την άποψη πως έτσι πρέπει να έχουν τα πράγματα, μα μέχρι κάποιος να το αντιληφθεί, να είναι πλέον αργά, ή μήπως δεν είναι;»

«… σε μια στροφή του καρουζέλ όλα να μπορούν να αλλάξουν. Μια στιγμή, μια απόφαση ήταν μονάχα και αν το ήθελαν πραγματικά σίγουρα το μπορούσαν. Φτάνει να έβλεπαν τη ζωή με έναν άλλο φακό, από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Κάποιες φορές, αρκεί μονάχα μια στιγμή για να δεις τον κόσμο με μια άλλη ματιά, να κοιτάξεις τη ζωή όπως δεν την έχεις κοιτάξει ποτέ ξανά, κατάματα, και να πάρεις την απόφαση να ζήσεις. Κι τότε μονάχα εσύ έχεις την δύναμη και την ευθύνη για την επιλογή της ζωής σου. Κανείς άλλος.

ΜΑΡΙΑ ΧΑΡΙΛΑΟΥ 

*

Μεσονύκτιοι ταξιδιώτες είμαστε στο τρένο της ζωής, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ακολούθα τις ράγες και το τρένο κάπου θα μας οδηγήσει τελικά.

Αλήθεια, από ποιες συμπληγάδες πέτρες θα πρέπει να περάσουμε για να φτάσουμε σώοι και αβλαβείς στον τελικό μας προορισμό; Πόσο βαριά μπορεί να τραυματίσει την ψυχή μας αυτό το ταξίδι; Και με πόσα λουκέτα στην καρδιά θα βρεθεί ο καθένας μας; Και πώς μπορει κάποιος να τα ξεκλειδώσει για πάντα, επιτρέποντας έτσι στη λάμψη του ήλιου να τρυπώσει και πάλι στην ψυχή, να φωτιστεί και πάλι η καρδιά και να την κάνει να αρχίσει πάλι να κτυπά γρήγορα και δυνατά;

Χρυσόσκονη κανείς; Αν βρεθείς στο σκοτάδι, μόνο η μαγεία μπορεί να σε τραβήξει και πάλι στο φως! Ένα θαύμα αν προτιμάτε να το ονομάσετε κι έτσι κάποιοι…

Κι όμως… Σε μια στροφή του καρουζέλ λοιπόν τα πάντα μπορούν να ανατραπούν! Μπορεί οι νεράιδες της δικής σου ζωής να ξεκλειδώσουν το λουκέτο της καρδιάς σου και ξαφνικά από το απόλυτο σκοτάδι να ανοίξεις τα μάτια και να βιώνεις το απόλυτο φως, το απόλυτο γαλάζιο της χαράς και της ελπίδας… Η ευτυχία μπορεί να παραμονεύει στη γωνία… Μη αφήσεις ποτέ την ελπίδα να κρυφτεί, πόσο μάλλον να χαθεί για πάντα!

Αυτό ακριβώς βιώνει κανείς όταν χαθεί στις σελίδες του βιβλίου της Elena Macriyianni Vryonidou μας! Χάνεται, ναι, αλλά την ελπίδα τη συναντά και πάλι.

Θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα πεις κι εσύ “Φτάνει μαυρίλλα, ας αναζητήσουμε την ίδια τη ζωή και ας την αρπάξουμε απ’τα μαλλιά. Ζούμε μονάχα μια φορα! Μην το ξεχνάμε!”

Σε μια στροφή του Καρουζέλ λοιπόν ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ. Φτάνει να ερωτευτείτε τη ζωή από την αρχή ξανά!

“Τι θαρρείτε πως είναι τελικά η ζωή; Ένα ταξίδι είναι, πότε ήρεμο, πότε γαλήνιο, ήρεμο κι απάνεμο και πότε φουρτουνιασμένο. Και μόνο η υγεία και η αγάπη έχουν σημασία σε αυτή τη ζωή, τίποτα άλλο”!

“Τώρα τι κάνουμε από δω και μπρος;”

“Ονειρευόμαστε κι όπου μας βγάλει!”

Σε ευχαριστούμε Ελενάκι μου για την όμορφη πλοκή και τα μηνύματα ζωής!

ΣΤΕΛΛΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


Συνεντεύξεις

Η Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου συνομιλεί με τη Δήμητρα Κωλέτη στις “Βιβλιοαναφορές”

Η Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου στο “ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!”

Η Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη στο διαδικτυακό “το βιβλίο.νετ”

Η Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου στο “Σάραξ Παπύρου”

Booktrailer


Απόσπασμα και φωτογραφίες